اشعار فارسی محوی

ای خنده، ز زیر لب جانانه برون آ

1

4159

به عشق از ماسوا خالی نمودم سینه‌ی خود را

1

3288

کرد او گذر به خاک من خفته در بلا

1

2773

ای شکوه باغ حسن از سرو موزون شما

1

2876

ای صفای نور دل‌ها پرتو روی شما

1

3091

«الا یا اَیُّها السّاقی اَدِرْ کَأسا و ناوِلْها»

1

3624

نه ثنا خوان تو منم تنها

1

2761

بر سر این مرده ای روح حیات‌افزا بیا

1

2734

تا به رغم من گشودی بر رخ احباب باب

1

2790

چو شمع از آتش دل باشدم تابی به سر امشب

1

2940

ز ما سرگشتگان شوق گم شد کعبه‌ی مطلب

1

2686

نقاب از چهره بردار ای جبینت ماه شهر آشوب

1

3471

دلم ز روز ازل طالب ستم شده است

1

2683

بر سینه‌ی عاشق اثر کینه حرام است

1

4420

ای دل مگو رقیب بر احوال من گریست

1

2674

هرکه پر زد سوی بود آمد به دنیا مرد و رفت

1

2482

در شهر نتابد ز جبینی مه الفت

1

2346

آه کز طور تو بس آه کشیدیم عبث

1

2395

ز مار گیسوت دیدم چها رنج

1

2405

به تعظیم جمالت کج کلاهانند گردن کج

1

2387

حذر ز دام بلا کن، به زلف یار مپیچ

1

2455

هیچ است میان و دهن دلبر ما هیچ

1

2824

باز از من شدی آزرده، ز من دیدی هیچ

1

2452

زان لب خوش آیدم سخن ار به، وگر قبیح

1

2246

به ماهی ماه من بردار یک ساعت نقاب از رخ

1

2476

به آه و دادکردن دادم آخر رخت خود بر باد

1

2356

خانه‌ی عاشق نوازی‌ها پیش آباد باد

1

2433

از فغان خویشتن، شب بلبلم آمد به یاد

1

2349

دیده از بس نابجایی دیدنم آمد به درد

1

2257

برون شد یار ما از بزم و شمع از انجمن گم شد

1

2429

به بالین دل از روی تفقد

1

2317

نگار امشب سوی خونین دلان داغدار آمد

1

2364

گل‌رخان از جلوه‌ی ناز آتشی افروختند

1

2218

روحانیان اگر گل کوی تو بو کنند

1

2965

گر همه تلخی و زهر و کین بود

1

2294

چو من بلبل گُلی را چون تو رنگین جلوه می‌شاید

1

2286

آن بلای دین و دل شد جلوه‌گر باز، العیاذ

1

2265

سبزه‌ی نو رسته گلزار حسن انکارگر

1

2322

به جانم آتشی افگند و رفت آن بت، جفا بنگر

1

2345

رحم بر عاشق دل‌خسته نیاری هرگز

1

2457

نپرسد حال زارم را نه اغیار و نه یارم کس

1

2536

زسرخ و زردها شد اشک وین رخسار ما را بخش

1

2223

دل ز دام زلف دلگیرت نمی‌خواهد خلاص

1

2276

ای سوخته جگر پی دنیا تو آب محض

1

2159

آهم به عکس اشک به اشکم شده نقیض

1

2233

بر مهر چهره‌ی مه من چون دمید خط

1

2245

دلم بگرفت از گفتار پر بی‌مایه‌ی واعظ

1

2399

از لعل تو هرکس به مسیحا شده قانع

1

2211

از دل گم‌گشته از من من نمی‌یابم سراغ

1

2152

از خراب عشق درد اصلا نمیداری دریغ

1

2072

رحم بر بنده‌ی بیچاره نیاوردی حیف

1

2344

کس چه داند از چه شد دریا در آب دیده غرق

1

3111

دانی که روز هجر تو چون است هولناک

1

2389

صبا بویی برد زان روی گل رنگ

1

2269

پیام عشق چون خوانند بر سنگ

1

2282

گشتم به یاد موی میانت ز ناله نال

1

2299

با صد قصور باز به دربارت آمدم

1

2331

خاک ره گشته شدم بلکه به پایی برسم

1

2179

می می‌چکد از لعل لبت گاه تبسم

1

2283

چون نیم پروانه بلبل‌وار آهی می‌کنم

1

2148

ندهد چو رهم، بر در و دیوار بگریم

2

2134

نقاب از رخ برافگن، محشری از جلوه برپا کن

1

2472

کس نشد در عشق،گفتم،این چنین شیدا که من

1

2260

در فنون ترکتازی، ترک ما ماهر چنین

1

2185

به من روزی نماید سر و سیم اندام مهر و رو

1

2215

چه شد خیمه زد دود آهم به چرخ

1

2239

از دور بر جنازه‌ام افگن یکی نگاه

1

2133

به عالم گر نمودی ناروا خود را «لوجه اللّه‌»

1

2155

کتانم داد و بیدادش بجایی کی رسد با مه

1

2155

گم شود نامت شنیدستم که نام پاک من

1

2255

کس نمی‌پرسد ز لاله، داغدار کیستی

1

2481

محبت یک قلم باشد نیاز و محنت و دردی

1

2213

نگارم تیغ ابرو داده آب از سرمه‌ی نازی

1

2214

خلیل از بت شکستن در نظر می‌داشت اشکالی

1

2313

دهن نمای شرفیاب گوهرافشانی

1

2105

«جامی» آن از جام عشق دوست مست

تقریظ شرح مثنوی تألیف والی عابدین

2

2993

ای بسته کمر به قصد قتل سر ما

1

2521

فرستادی ز روی التفاتم سرو را یک سیب

1

2142

رزق را روزی رسان پر می‌دهد

1

3001

شهنشاهی غلام و بندگی کردن بکرد ایجاد

1

2286

ز نور عشق تا هوشم بدل، جوشم به سر باشد

1

2319

«عالمی خواهم ازین عالم بدر»

1

2850

«برگ درختان سبز در نظر هوشیار»

1

2950

تا سر و دست است بکار ای جوان

1

2201

چون شجاع‌الملک دیدم با جنابت در نزاع

1

2150

«بین‌الدّول» چو رو سیه رو زرد شد به جنگ

1

2153

از افق دیدم برآمد بدر در شکل هلال

1

2209

با صد قصور باز طلبکارت آمدم

1

2165

در قافله‌ای که اوست دانم نرسم

1

2380

جایی که بود جلوه‌گه‌ی نیر اعظم

1

2304

دو بیتی را نمودم بهر این شهزاده من تنظیم

1

2216

آفریده تا جهان اندوه و شادی آفرین

1

2231

در خرمن کائنات کردیم نگاه

1

4820

یک پند بی‌مناسبه و پر مناسبه

1

2191

ای دل عرفا جمله نجوم‌اند، بود مه

1

2158

در جنت سرای لطف بر عالم چو بگشادی

1

2122

دوری از این شهر و این قوم عنود

تخمیس دو بیت مثنوی

1

2371

ای مبرّا وجودت از همه ریب

تخمیس دو بیت سعدی شیرازی

1

2257

حاجت چو روا می‌نشود ز اهل کرامات

1

2207

تا آن بت مه پاره ز رخ پرده برانداخت

1

2221

ز چشم اشکبارم هر طرف در خون دل باید

1

2241

چو نقش پا به حال چشم پر امید من بنگر

1

2199

چرا سربسته ماند قصه‌ی دل

1

2265

ای بیرون از وهم و قیل و قال من

1

2330

هر دم آرم لب ساقی به خیال

1

2519

سامع عزله عليهم اعترض

1

3229