اشعار فارسی محوی

ای خنده، ز زیر لب جانانه برون آ

1

3123

به عشق از ماسوا خالی نمودم سینه‌ی خود را

1

2446

کرد او گذر به خاک من خفته در بلا

1

1998

ای شکوه باغ حسن از سرو موزون شما

1

2094

ای صفای نور دل‌ها پرتو روی شما

1

2330

«الا یا اَیُّها السّاقی اَدِرْ کَأسا و ناوِلْها»

1

2623

نه ثنا خوان تو منم تنها

1

1899

بر سر این مرده ای روح حیات‌افزا بیا

1

1955

تا به رغم من گشودی بر رخ احباب باب

1

1951

چو شمع از آتش دل باشدم تابی به سر امشب

1

2165

ز ما سرگشتگان شوق گم شد کعبه‌ی مطلب

1

1908

نقاب از چهره بردار ای جبینت ماه شهر آشوب

1

2480

دلم ز روز ازل طالب ستم شده است

1

1956

بر سینه‌ی عاشق اثر کینه حرام است

1

3358

ای دل مگو رقیب بر احوال من گریست

1

1919

هرکه پر زد سوی بود آمد به دنیا مرد و رفت

1

1746

در شهر نتابد ز جبینی مه الفت

1

1680

آه کز طور تو بس آه کشیدیم عبث

1

1696

ز مار گیسوت دیدم چها رنج

1

1713

به تعظیم جمالت کج کلاهانند گردن کج

1

1643

حذر ز دام بلا کن، به زلف یار مپیچ

1

1760

هیچ است میان و دهن دلبر ما هیچ

1

2049

باز از من شدی آزرده، ز من دیدی هیچ

1

1739

زان لب خوش آیدم سخن ار به، وگر قبیح

1

1550

به ماهی ماه من بردار یک ساعت نقاب از رخ

1

1804

به آه و دادکردن دادم آخر رخت خود بر باد

1

1675

خانه‌ی عاشق نوازی‌ها پیش آباد باد

1

1755

از فغان خویشتن، شب بلبلم آمد به یاد

1

1699

دیده از بس نابجایی دیدنم آمد به درد

1

1606

برون شد یار ما از بزم و شمع از انجمن گم شد

1

1743

به بالین دل از روی تفقد

1

1652

نگار امشب سوی خونین دلان داغدار آمد

1

1683

گل‌رخان از جلوه‌ی ناز آتشی افروختند

1

1551

روحانیان اگر گل کوی تو بو کنند

1

2220

گر همه تلخی و زهر و کین بود

1

1593

چو من بلبل گُلی را چون تو رنگین جلوه می‌شاید

1

1590

آن بلای دین و دل شد جلوه‌گر باز، العیاذ

1

1621

سبزه‌ی نو رسته گلزار حسن انکارگر

1

1606

به جانم آتشی افگند و رفت آن بت، جفا بنگر

1

1634

رحم بر عاشق دل‌خسته نیاری هرگز

1

1725

نپرسد حال زارم را نه اغیار و نه یارم کس

1

1836

زسرخ و زردها شد اشک وین رخسار ما را بخش

1

1569

دل ز دام زلف دلگیرت نمی‌خواهد خلاص

1

1608

ای سوخته جگر پی دنیا تو آب محض

1

1499

آهم به عکس اشک به اشکم شده نقیض

1

1577

بر مهر چهره‌ی مه من چون دمید خط

1

1558

دلم بگرفت از گفتار پر بی‌مایه‌ی واعظ

1

1736

از لعل تو هرکس به مسیحا شده قانع

1

1548

از دل گم‌گشته از من من نمی‌یابم سراغ

1

1497

از خراب عشق درد اصلا نمیداری دریغ

1

1429

رحم بر بنده‌ی بیچاره نیاوردی حیف

1

1668

کس چه داند از چه شد دریا در آب دیده غرق

1

2340

دانی که روز هجر تو چون است هولناک

1

1719

صبا بویی برد زان روی گل رنگ

1

1580

پیام عشق چون خوانند بر سنگ

1

1607

گشتم به یاد موی میانت ز ناله نال

1

1625

با صد قصور باز به دربارت آمدم

1

1653

خاک ره گشته شدم بلکه به پایی برسم

1

1526

می می‌چکد از لعل لبت گاه تبسم

1

1588

چون نیم پروانه بلبل‌وار آهی می‌کنم

1

1490

ندهد چو رهم، بر در و دیوار بگریم

2

1458

نقاب از رخ برافگن، محشری از جلوه برپا کن

1

1818

کس نشد در عشق،گفتم،این چنین شیدا که من

1

1609

در فنون ترکتازی، ترک ما ماهر چنین

1

1524

به من روزی نماید سر و سیم اندام مهر و رو

1

1575

چه شد خیمه زد دود آهم به چرخ

1

1511

از دور بر جنازه‌ام افگن یکی نگاه

1

1482

به عالم گر نمودی ناروا خود را «لوجه اللّه‌»

1

1483

کتانم داد و بیدادش بجایی کی رسد با مه

1

1490

گم شود نامت شنیدستم که نام پاک من

1

1587

کس نمی‌پرسد ز لاله، داغدار کیستی

1

1783

محبت یک قلم باشد نیاز و محنت و دردی

1

1531

نگارم تیغ ابرو داده آب از سرمه‌ی نازی

1

1523

خلیل از بت شکستن در نظر می‌داشت اشکالی

1

1568

دهن نمای شرفیاب گوهرافشانی

1

1447

«جامی» آن از جام عشق دوست مست

تقریظ شرح مثنوی تألیف والی عابدین

2

2117

ای بسته کمر به قصد قتل سر ما

1

1740

فرستادی ز روی التفاتم سرو را یک سیب

1

1485

رزق را روزی رسان پر می‌دهد

1

1911

شهنشاهی غلام و بندگی کردن بکرد ایجاد

1

1573

ز نور عشق تا هوشم بدل، جوشم به سر باشد

1

1627

«عالمی خواهم ازین عالم بدر»

1

2087

«برگ درختان سبز در نظر هوشیار»

1

1885

تا سر و دست است بکار ای جوان

1

1525

چون شجاع‌الملک دیدم با جنابت در نزاع

1

1473

«بین‌الدّول» چو رو سیه رو زرد شد به جنگ

1

1524

از افق دیدم برآمد بدر در شکل هلال

1

1517

با صد قصور باز طلبکارت آمدم

1

1478

در قافله‌ای که اوست دانم نرسم

1

1691

جایی که بود جلوه‌گه‌ی نیر اعظم

1

1597

دو بیتی را نمودم بهر این شهزاده من تنظیم

1

1535

آفریده تا جهان اندوه و شادی آفرین

1

1579

در خرمن کائنات کردیم نگاه

1

3892

یک پند بی‌مناسبه و پر مناسبه

1

1511

ای دل عرفا جمله نجوم‌اند، بود مه

1

1486

در جنت سرای لطف بر عالم چو بگشادی

1

1458

دوری از این شهر و این قوم عنود

تخمیس دو بیت مثنوی

1

1705

ای مبرّا وجودت از همه ریب

تخمیس دو بیت سعدی شیرازی

1

1564

حاجت چو روا می‌نشود ز اهل کرامات

1

1514

تا آن بت مه پاره ز رخ پرده برانداخت

1

1564

ز چشم اشکبارم هر طرف در خون دل باید

1

1557

چو نقش پا به حال چشم پر امید من بنگر

1

1503

چرا سربسته ماند قصه‌ی دل

1

1538

ای بیرون از وهم و قیل و قال من

1

1609

هر دم آرم لب ساقی به خیال

1

1789

سامع عزله عليهم اعترض

1

2281