اشعار فارسی محوی

ای خنده، ز زیر لب جانانه برون آ

1

3109

به عشق از ماسوا خالی نمودم سینه‌ی خود را

1

2435

کرد او گذر به خاک من خفته در بلا

1

1986

ای شکوه باغ حسن از سرو موزون شما

1

2084

ای صفای نور دل‌ها پرتو روی شما

1

2319

«الا یا اَیُّها السّاقی اَدِرْ کَأسا و ناوِلْها»

1

2610

نه ثنا خوان تو منم تنها

1

1887

بر سر این مرده ای روح حیات‌افزا بیا

1

1946

تا به رغم من گشودی بر رخ احباب باب

1

1941

چو شمع از آتش دل باشدم تابی به سر امشب

1

2156

ز ما سرگشتگان شوق گم شد کعبه‌ی مطلب

1

1899

نقاب از چهره بردار ای جبینت ماه شهر آشوب

1

2469

دلم ز روز ازل طالب ستم شده است

1

1944

بر سینه‌ی عاشق اثر کینه حرام است

1

3339

ای دل مگو رقیب بر احوال من گریست

1

1908

هرکه پر زد سوی بود آمد به دنیا مرد و رفت

1

1739

در شهر نتابد ز جبینی مه الفت

1

1675

آه کز طور تو بس آه کشیدیم عبث

1

1685

ز مار گیسوت دیدم چها رنج

1

1706

به تعظیم جمالت کج کلاهانند گردن کج

1

1631

حذر ز دام بلا کن، به زلف یار مپیچ

1

1749

هیچ است میان و دهن دلبر ما هیچ

1

2041

باز از من شدی آزرده، ز من دیدی هیچ

1

1728

زان لب خوش آیدم سخن ار به، وگر قبیح

1

1540

به ماهی ماه من بردار یک ساعت نقاب از رخ

1

1796

به آه و دادکردن دادم آخر رخت خود بر باد

1

1667

خانه‌ی عاشق نوازی‌ها پیش آباد باد

1

1742

از فغان خویشتن، شب بلبلم آمد به یاد

1

1686

دیده از بس نابجایی دیدنم آمد به درد

1

1591

برون شد یار ما از بزم و شمع از انجمن گم شد

1

1729

به بالین دل از روی تفقد

1

1640

نگار امشب سوی خونین دلان داغدار آمد

1

1669

گل‌رخان از جلوه‌ی ناز آتشی افروختند

1

1542

روحانیان اگر گل کوی تو بو کنند

1

2212

گر همه تلخی و زهر و کین بود

1

1583

چو من بلبل گُلی را چون تو رنگین جلوه می‌شاید

1

1578

آن بلای دین و دل شد جلوه‌گر باز، العیاذ

1

1612

سبزه‌ی نو رسته گلزار حسن انکارگر

1

1598

به جانم آتشی افگند و رفت آن بت، جفا بنگر

1

1625

رحم بر عاشق دل‌خسته نیاری هرگز

1

1711

نپرسد حال زارم را نه اغیار و نه یارم کس

1

1825

زسرخ و زردها شد اشک وین رخسار ما را بخش

1

1560

دل ز دام زلف دلگیرت نمی‌خواهد خلاص

1

1599

ای سوخته جگر پی دنیا تو آب محض

1

1489

آهم به عکس اشک به اشکم شده نقیض

1

1564

بر مهر چهره‌ی مه من چون دمید خط

1

1548

دلم بگرفت از گفتار پر بی‌مایه‌ی واعظ

1

1729

از لعل تو هرکس به مسیحا شده قانع

1

1542

از دل گم‌گشته از من من نمی‌یابم سراغ

1

1487

از خراب عشق درد اصلا نمیداری دریغ

1

1420

رحم بر بنده‌ی بیچاره نیاوردی حیف

1

1657

کس چه داند از چه شد دریا در آب دیده غرق

1

2330

دانی که روز هجر تو چون است هولناک

1

1709

صبا بویی برد زان روی گل رنگ

1

1566

پیام عشق چون خوانند بر سنگ

1

1600

گشتم به یاد موی میانت ز ناله نال

1

1613

با صد قصور باز به دربارت آمدم

1

1644

خاک ره گشته شدم بلکه به پایی برسم

1

1518

می می‌چکد از لعل لبت گاه تبسم

1

1578

چون نیم پروانه بلبل‌وار آهی می‌کنم

1

1481

ندهد چو رهم، بر در و دیوار بگریم

2

1447

نقاب از رخ برافگن، محشری از جلوه برپا کن

1

1808

کس نشد در عشق،گفتم،این چنین شیدا که من

1

1599

در فنون ترکتازی، ترک ما ماهر چنین

1

1516

به من روزی نماید سر و سیم اندام مهر و رو

1

1567

چه شد خیمه زد دود آهم به چرخ

1

1500

از دور بر جنازه‌ام افگن یکی نگاه

1

1475

به عالم گر نمودی ناروا خود را «لوجه اللّه‌»

1

1472

کتانم داد و بیدادش بجایی کی رسد با مه

1

1480

گم شود نامت شنیدستم که نام پاک من

1

1578

کس نمی‌پرسد ز لاله، داغدار کیستی

1

1776

محبت یک قلم باشد نیاز و محنت و دردی

1

1521

نگارم تیغ ابرو داده آب از سرمه‌ی نازی

1

1511

خلیل از بت شکستن در نظر می‌داشت اشکالی

1

1559

دهن نمای شرفیاب گوهرافشانی

1

1436

«جامی» آن از جام عشق دوست مست

تقریظ شرح مثنوی تألیف والی عابدین

2

2108

ای بسته کمر به قصد قتل سر ما

1

1730

فرستادی ز روی التفاتم سرو را یک سیب

1

1477

رزق را روزی رسان پر می‌دهد

1

1902

شهنشاهی غلام و بندگی کردن بکرد ایجاد

1

1566

ز نور عشق تا هوشم بدل، جوشم به سر باشد

1

1613

«عالمی خواهم ازین عالم بدر»

1

2074

«برگ درختان سبز در نظر هوشیار»

1

1872

تا سر و دست است بکار ای جوان

1

1515

چون شجاع‌الملک دیدم با جنابت در نزاع

1

1466

«بین‌الدّول» چو رو سیه رو زرد شد به جنگ

1

1509

از افق دیدم برآمد بدر در شکل هلال

1

1501

با صد قصور باز طلبکارت آمدم

1

1462

در قافله‌ای که اوست دانم نرسم

1

1678

جایی که بود جلوه‌گه‌ی نیر اعظم

1

1586

دو بیتی را نمودم بهر این شهزاده من تنظیم

1

1522

آفریده تا جهان اندوه و شادی آفرین

1

1569

در خرمن کائنات کردیم نگاه

1

3880

یک پند بی‌مناسبه و پر مناسبه

1

1502

ای دل عرفا جمله نجوم‌اند، بود مه

1

1477

در جنت سرای لطف بر عالم چو بگشادی

1

1446

دوری از این شهر و این قوم عنود

تخمیس دو بیت مثنوی

1

1696

ای مبرّا وجودت از همه ریب

تخمیس دو بیت سعدی شیرازی

1

1555

حاجت چو روا می‌نشود ز اهل کرامات

1

1502

تا آن بت مه پاره ز رخ پرده برانداخت

1

1552

ز چشم اشکبارم هر طرف در خون دل باید

1

1546

چو نقش پا به حال چشم پر امید من بنگر

1

1493

چرا سربسته ماند قصه‌ی دل

1

1528

ای بیرون از وهم و قیل و قال من

1

1599

هر دم آرم لب ساقی به خیال

1

1777

سامع عزله عليهم اعترض

1

2257