دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2469

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1819

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1664

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2252

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2210

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2231

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2180

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

2048

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1947

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

2148

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1994

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

2080

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1950

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

2143

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2209

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2205

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1926

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

2078

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2192

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

2029

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1996

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1974

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

2120

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1929

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1899

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1893

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1995

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1981

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1955

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1934

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1535

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1528

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1615

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1546

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1377

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1518

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1471

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1525

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1595

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1407

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1427

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1465

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1534

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1489

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1503

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1266

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1369

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1565

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1317

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1314

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1278

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1449

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1378

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1356

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1284

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1406

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1251

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1396

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1376

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1295

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1394

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1554

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1415

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1365

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1402

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1460

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1522

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1518

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1446

ای آفت دل بلای جانم!

1

1445

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1308

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1380

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1931

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1278

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1360

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1222

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1235

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1271

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1301

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1274

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1343

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1379

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1248

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1275

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1387

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1249

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1232

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1230

مثنوی پیک صبا

8

1509

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1784

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1261