دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2689

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1852

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1979

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2436

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2390

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2417

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2348

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

2203

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

2107

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

2324

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

2153

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

2238

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

2114

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

2307

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2367

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2379

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

2082

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

2250

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2352

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

2201

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

2167

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

2138

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

2313

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

2093

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

2057

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

2058

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

2175

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

2137

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

2114

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

2109

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1699

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1694

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1810

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1722

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1542

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1685

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1635

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1691

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1841

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1585

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1586

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1629

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1697

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1650

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1694

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1431

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1529

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1757

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1479

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1474

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1448

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1626

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1558

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1524

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1455

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1580

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1426

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1566

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1561

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1455

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1554

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1727

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1585

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1530

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1575

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1623

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1705

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1688

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1607

ای آفت دل بلای جانم!

1

1606

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1462

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1566

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

2119

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1435

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1650

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1385

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1469

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1431

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1466

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1440

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1503

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1549

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1415

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1438

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1545

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1410

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1382

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1387

مثنوی پیک صبا

8

1679

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

2003

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1425