دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2443

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1802

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1638

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2230

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2186

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2208

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2158

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

2030

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1926

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

2125

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1973

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

2057

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1930

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

2114

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2193

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2182

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1906

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

2058

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2172

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

2012

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1979

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1957

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

2101

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1912

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1877

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1867

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1978

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1962

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1933

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1912

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1512

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1496

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1587

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1525

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1354

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1496

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1452

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1506

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1576

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1381

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1403

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1446

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1515

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1473

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1482

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1249

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1351

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1544

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1293

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1291

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1258

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1427

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1349

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1336

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1265

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1385

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1231

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1373

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1355

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1275

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1375

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1530

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1393

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1342

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1382

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1441

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1500

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1497

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1423

ای آفت دل بلای جانم!

1

1422

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1282

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1357

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1903

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1255

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1334

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1199

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1215

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1251

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1279

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1250

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1324

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1348

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1227

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1254

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1368

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1227

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1208

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1207

مثنوی پیک صبا

8

1481

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1752

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1236