دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2465

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1661

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1817

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2250

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2207

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2228

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2174

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

2045

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1945

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

2143

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1991

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

2076

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1948

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

2137

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2207

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2202

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1922

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

2075

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2189

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

2027

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1993

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1971

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

2117

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1927

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1896

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1891

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1993

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1977

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1952

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1932

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1533

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1517

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1610

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1544

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1372

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1516

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1468

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1523

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1592

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1403

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1423

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1463

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1531

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1487

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1500

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1264

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1366

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1561

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1312

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1310

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1275

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1447

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1374

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1352

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1280

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1402

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1248

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1392

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1373

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1293

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1390

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1550

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1412

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1361

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1399

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1456

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1517

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1512

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1443

ای آفت دل بلای جانم!

1

1440

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1305

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1376

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1928

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1276

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1356

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1220

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1233

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1268

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1299

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1271

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1341

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1374

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1245

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1273

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1385

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1246

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1228

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1228

مثنوی پیک صبا

8

1506

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1780

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1257