دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2386

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1593

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1737

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2178

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2138

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2154

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2100

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

1972

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1877

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

2066

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1920

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

2001

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1870

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

2060

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2142

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2128

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1841

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

1995

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2122

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1955

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1926

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1897

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

2036

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1859

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1816

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1817

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1926

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1905

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1873

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1866

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1465

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1441

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1538

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1470

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1306

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1443

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1400

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1458

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1524

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1324

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1364

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1404

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1469

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1418

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1418

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1194

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1297

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1491

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1250

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1242

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1210

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1363

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1306

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1290

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1220

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1335

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1183

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1324

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1302

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1224

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1334

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1487

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1343

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1285

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1333

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1390

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1456

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1452

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1362

ای آفت دل بلای جانم!

1

1364

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1236

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1304

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1842

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1212

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1288

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1155

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1169

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1201

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1240

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1209

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1273

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1287

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1174

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1193

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1311

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1183

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1162

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1162

مثنوی پیک صبا

8

1423

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1698

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1186