دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2211

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1588

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1444

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

1996

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

1960

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

1976

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

1929

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

1817

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1703

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

1909

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1773

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

1847

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1721

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

1870

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

1980

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

1925

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1712

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

1841

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

1961

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1788

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1784

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1738

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

1869

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1706

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1679

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1662

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1765

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1730

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1705

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1714

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1305

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1287

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1402

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1320

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1167

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1268

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1246

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1303

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1338

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1170

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1208

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1240

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1321

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1282

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1271

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1060

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1157

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1328

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1110

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1105

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1065

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1198

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1143

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1141

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1074

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1211

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1029

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1183

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1155

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1062

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1188

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1306

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1201

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1142

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1179

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1257

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1303

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1297

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1219

ای آفت دل بلای جانم!

1

1208

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1100

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1156

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1671

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1078

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1114

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1008

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1029

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1050

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1101

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1062

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1108

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1106

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1024

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1055

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1172

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1040

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1022

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

999

مثنوی پیک صبا

8

1260

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1516

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1042