دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2429

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1788

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1635

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2220

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2178

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2198

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2144

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

2017

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1920

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

2114

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1965

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

2045

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1918

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

2104

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2183

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2173

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1890

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

2045

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2165

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1995

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1967

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1943

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

2086

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1896

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1860

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1854

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1967

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1948

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1919

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1903

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1501

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1483

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1577

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1515

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1346

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1484

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1443

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1492

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1566

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1370

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1392

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1436

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1503

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1461

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1471

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1240

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1338

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1530

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1286

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1282

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1249

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1414

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1337

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1328

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1256

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1374

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1223

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1358

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1338

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1263

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1365

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1521

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1381

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1328

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1369

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1424

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1489

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1486

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1410

ای آفت دل بلای جانم!

1

1408

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1274

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1347

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1887

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1244

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1324

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1190

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1206

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1241

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1272

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1242

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1312

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1333

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1215

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1242

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1351

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1215

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1198

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1199

مثنوی پیک صبا

8

1465

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1738

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1222