دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2435

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1792

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1636

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2224

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2183

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2202

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2148

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

2022

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1922

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

2120

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1970

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

2050

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1923

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

2110

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2186

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2174

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1895

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

2051

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2168

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

2002

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1974

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1951

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

2094

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1906

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1866

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1862

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1973

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1954

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1926

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1906

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1503

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1486

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1583

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1520

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1350

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1488

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1446

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1496

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1567

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1372

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1393

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1440

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1506

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1466

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1478

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1243

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1342

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1536

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1289

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1286

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1250

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1424

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1343

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1332

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1260

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1378

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1228

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1367

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1351

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1268

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1367

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1525

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1383

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1336

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1372

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1430

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1493

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1491

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1416

ای آفت دل بلای جانم!

1

1416

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1280

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1353

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1897

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1249

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1333

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1192

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1210

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1245

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1276

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1246

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1315

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1340

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1220

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1249

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1358

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1222

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1204

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1201

مثنوی پیک صبا

8

1471

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1746

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1228