دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2301

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1525

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1670

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2090

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2057

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2068

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2015

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

1903

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1798

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

1988

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1849

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

1929

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1801

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

1976

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2072

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2032

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1778

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

1916

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2043

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1876

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1865

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1831

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

1953

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1790

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1750

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1749

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1856

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1835

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1810

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1799

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1398

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1382

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1484

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1404

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1240

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1369

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1341

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1397

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1444

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1257

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1305

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1325

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1413

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1365

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1355

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1130

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1237

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1422

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1195

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1179

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1158

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1286

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1238

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1227

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1155

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1268

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1108

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1257

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1239

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1148

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1270

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1411

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1278

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1226

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1259

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1330

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1386

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1377

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1299

ای آفت دل بلای جانم!

1

1290

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1177

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1234

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1761

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1145

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1207

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1089

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1107

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1125

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1167

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1140

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1176

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1189

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1098

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1126

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1244

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1109

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1093

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1091

مثنوی پیک صبا

8

1358

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1600

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1115