دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2457

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1812

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1656

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2245

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2202

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2222

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2171

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

2041

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1939

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

2137

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1986

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

2070

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1944

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

2130

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2203

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2195

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1917

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

2070

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2185

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

2023

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1990

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1967

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

2113

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1923

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1892

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1881

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1988

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1974

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1948

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1925

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1527

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1512

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1606

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1539

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1366

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1510

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1465

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1516

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1588

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1398

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1416

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1459

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1527

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1482

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1494

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1261

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1365

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1556

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1306

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1302

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1270

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1443

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1365

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1349

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1276

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1397

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1243

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1385

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1368

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1289

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1387

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1546

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1407

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1356

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1394

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1453

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1513

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1506

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1435

ای آفت دل بلای جانم!

1

1436

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1302

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1372

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1921

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1268

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1350

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1216

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1229

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1264

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1293

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1267

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1337

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1367

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1241

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1270

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1380

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1242

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1225

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1222

مثنوی پیک صبا

8

1499

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1771

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1251