دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2257

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1470

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1628

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2042

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2007

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2025

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

1964

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

1857

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1746

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

1943

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1800

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

1894

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1757

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

1928

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2027

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

1979

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1739

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

1881

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2000

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1829

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1820

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1776

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

1904

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1748

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1708

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1701

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1809

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1786

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1757

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1748

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1353

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1326

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1442

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1354

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1200

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1310

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1292

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1350

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1383

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1210

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1252

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1284

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1359

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1315

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1304

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1089

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1193

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1380

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1156

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1143

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1112

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1234

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1190

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1178

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1121

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1244

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1060

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1221

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1192

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1096

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1220

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1354

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1237

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1173

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1211

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1288

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1340

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1335

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1258

ای آفت دل بلای جانم!

1

1242

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1139

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1187

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1710

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1104

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1163

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1042

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1064

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1086

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1129

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1097

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1134

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1147

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1058

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1088

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1208

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1070

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1057

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1037

مثنوی پیک صبا

8

1307

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1548

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1070