دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2334

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1693

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1557

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2118

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2086

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2106

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2050

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

1929

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1828

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

2018

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1880

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

1956

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1830

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

2012

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2101

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2070

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1801

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

1949

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2080

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1903

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1884

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1851

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

1987

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1821

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1778

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1770

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1886

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1862

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1836

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1825

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1425

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1407

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1503

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1434

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1265

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1398

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1365

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1419

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1477

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1286

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1326

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1357

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1433

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1388

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1380

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1162

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1266

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1446

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1216

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1204

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1173

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1310

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1269

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1255

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1186

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1295

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1140

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1285

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1267

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1175

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1296

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1442

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1310

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1246

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1285

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1356

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1411

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1407

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1323

ای آفت دل بلای جانم!

1

1318

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1195

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1261

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1796

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1171

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1246

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1110

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1129

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1157

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1199

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1169

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1220

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1226

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1131

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1157

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1272

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1137

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1124

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1120

مثنوی پیک صبا

8

1384

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1641

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1148