دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2226

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1601

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1458

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2015

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

1978

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

1989

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

1940

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

1833

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1719

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

1920

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1781

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

1864

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1733

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

1894

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

1994

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

1948

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1722

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

1854

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

1969

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1803

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1792

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1755

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

1878

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1718

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1690

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1677

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1777

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1751

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1727

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1724

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1322

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1305

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1417

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1332

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1177

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1287

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1265

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1325

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1353

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1181

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1225

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1258

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1339

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1297

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1287

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1074

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1175

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1353

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1126

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1121

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1081

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1214

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1152

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1153

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1090

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1215

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1040

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1192

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1166

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1073

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1205

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1329

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1223

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1155

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1189

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1269

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1315

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1313

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1234

ای آفت دل بلای جانم!

1

1223

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1110

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1168

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1689

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1087

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1139

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1022

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1044

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1060

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1107

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1076

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1118

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1115

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1036

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1070

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1182

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1049

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1031

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1013

مثنوی پیک صبا

8

1279

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1532

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1055