دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2329

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1693

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1553

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2118

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2083

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2102

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2047

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

1928

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1825

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

2018

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1880

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

1956

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1829

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

2008

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2100

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2067

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1800

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

1948

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2079

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1901

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1883

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1851

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

1983

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1820

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1778

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1770

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1884

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1860

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1833

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1825

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1421

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1406

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1502

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1430

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1264

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1397

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1364

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1417

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1474

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1282

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1325

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1355

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1432

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1385

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1380

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1159

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1263

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1445

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1216

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1203

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1172

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1307

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1266

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1254

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1184

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1294

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1138

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1282

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1264

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1175

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1295

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1440

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1308

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1244

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1282

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1355

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1410

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1406

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1321

ای آفت دل بلای جانم!

1

1318

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1194

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1260

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1793

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1170

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1244

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1107

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1126

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1153

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1195

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1168

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1217

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1224

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1131

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1157

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1270

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1134

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1123

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1119

مثنوی پیک صبا

8

1382

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1639

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1148