دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2445

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1640

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1804

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2234

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2189

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2210

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2162

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

2030

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1928

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

2127

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1979

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

2060

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1930

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

2116

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2195

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2184

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1909

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

2062

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2173

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

2014

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1982

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1958

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

2104

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1916

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1882

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1872

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1982

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1967

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1936

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1916

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1516

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1503

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1593

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1533

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1357

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1500

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1456

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1510

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1579

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1388

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1406

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1451

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1518

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1476

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1484

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1254

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1356

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1550

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1298

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1296

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1262

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1435

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1357

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1342

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1270

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1390

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1237

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1379

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1360

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1281

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1380

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1534

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1397

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1349

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1387

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1445

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1508

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1502

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1428

ای آفت دل بلای جانم!

1

1429

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1289

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1363

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1909

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1259

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1338

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1202

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1217

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1254

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1285

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1258

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1330

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1357

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1231

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1260

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1373

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1233

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1214

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1213

مثنوی پیک صبا

8

1485

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1757

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1237