دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2373

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1587

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1729

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2173

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2130

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2147

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2090

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

1964

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1869

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

2055

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1911

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

1989

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1862

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

2051

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2134

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2114

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1832

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

1986

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2112

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1940

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1916

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1885

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

2021

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1850

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1807

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1803

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1915

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1891

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1865

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1853

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1451

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1427

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1530

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1463

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1292

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1434

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1391

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1449

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1512

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1310

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1350

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1385

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1458

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1408

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1406

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1182

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1288

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1477

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1239

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1232

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1198

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1353

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1296

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1278

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1210

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1324

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1169

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1315

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1294

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1209

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1322

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1477

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1334

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1277

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1321

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1378

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1443

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1441

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1353

ای آفت دل بلای جانم!

1

1355

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1227

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1291

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1831

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1204

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1278

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1146

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1157

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1193

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1230

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1197

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1255

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1270

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1164

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1183

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1301

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1171

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1152

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1151

مثنوی پیک صبا

8

1413

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1673

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1174