دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2383

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1734

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1590

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2176

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2136

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2153

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2099

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

1970

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1875

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

2064

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1918

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

1999

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1869

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

2058

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2139

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2123

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1838

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

1994

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2121

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1954

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1925

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1896

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

2031

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1858

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1815

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1813

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1925

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1904

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1871

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1862

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1463

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1438

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1536

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1468

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1303

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1442

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1399

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1457

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1523

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1322

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1359

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1399

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1468

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1417

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1417

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1193

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1295

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1489

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1248

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1240

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1207

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1362

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1305

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1289

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1218

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1334

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1180

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1322

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1300

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1216

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1332

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1486

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1342

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1284

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1328

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1389

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1454

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1450

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1359

ای آفت دل بلای جانم!

1

1363

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1232

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1302

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1840

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1211

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1285

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1154

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1166

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1198

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1238

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1206

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1268

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1284

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1173

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1192

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1307

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1180

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1159

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1157

مثنوی پیک صبا

8

1420

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1693

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1185