دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2241

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1613

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1463

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2023

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

1986

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2001

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

1947

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

1841

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1731

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

1929

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1789

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

1875

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1743

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

1906

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2007

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

1960

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1729

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

1865

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

1978

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1810

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1802

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1762

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

1885

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1734

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1696

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1686

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1795

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1766

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1737

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1732

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1335

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1314

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1428

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1340

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1184

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1296

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1275

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1336

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1366

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1192

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1236

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1269

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1349

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1303

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1295

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1079

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1184

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1366

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1139

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1128

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1093

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1224

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1175

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1163

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1104

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1228

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1047

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1202

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1174

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1082

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1211

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1340

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1229

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1163

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1195

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1275

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1326

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1320

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1239

ای آفت دل بلای جانم!

1

1230

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1119

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1176

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1700

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1094

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1145

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1029

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1055

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1068

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1118

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1086

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1125

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1131

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1045

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1076

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1185

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1056

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1039

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1020

مثنوی پیک صبا

8

1287

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1541

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1060