دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2212

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1452

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1593

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2003

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

1966

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

1980

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

1931

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

1822

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1706

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

1911

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1775

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

1853

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1724

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

1879

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

1983

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

1934

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1713

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

1845

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

1963

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1792

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1785

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1742

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

1871

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1710

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1684

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1670

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1769

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1731

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1709

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1716

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1312

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1291

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1407

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1323

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1169

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1274

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1252

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1312

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1342

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1172

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1213

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1249

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1327

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1284

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1276

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1066

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1162

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1339

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1118

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1113

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1069

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1205

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1145

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1145

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1077

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1211

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1032

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1186

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1157

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1064

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1192

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1312

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1203

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1145

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1181

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1260

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1306

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1300

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1225

ای آفت دل بلای جانم!

1

1212

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1101

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1158

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1676

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1079

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1128

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1012

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1038

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1053

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1101

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1066

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1111

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1109

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1028

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1060

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1174

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1043

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1024

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1003

مثنوی پیک صبا

8

1268

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1517

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1049