دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2252

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1627

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1470

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2039

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2003

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2023

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

1963

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

1854

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1741

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

1942

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1800

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

1892

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1756

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

1926

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2024

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

1976

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1737

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

1879

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

1998

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1828

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1819

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1776

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

1900

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1746

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1705

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1697

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1805

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1783

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1756

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1747

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1351

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1324

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1441

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1352

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1196

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1308

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1290

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1348

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1380

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1208

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1249

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1283

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1359

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1313

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1303

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1088

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1191

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1379

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1156

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1142

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1110

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1232

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1187

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1173

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1120

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1241

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1060

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1219

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1191

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1091

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1218

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1353

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1236

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1172

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1207

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1283

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1339

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1332

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1257

ای آفت دل بلای جانم!

1

1241

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1136

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1185

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1708

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1103

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1159

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1041

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1062

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1084

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1129

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1097

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1134

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1146

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1057

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1087

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1207

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1067

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1055

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1033

مثنوی پیک صبا

8

1301

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1546

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1065