دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2389

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1740

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1597

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2183

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2142

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2159

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2104

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

1977

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1881

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

2071

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1924

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

2006

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1874

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

2066

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2146

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2133

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1847

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

1999

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2126

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1960

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1929

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1901

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

2039

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1863

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1820

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1821

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1929

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1910

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1876

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1869

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1469

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1447

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1541

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1475

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1310

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1447

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1403

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1462

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1528

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1328

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1367

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1407

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1473

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1421

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1422

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1198

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1300

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1495

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1253

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1246

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1213

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1368

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1309

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1293

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1223

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1338

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1186

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1327

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1305

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1227

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1337

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1490

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1346

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1289

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1337

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1393

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1459

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1456

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1366

ای آفت دل بلای جانم!

1

1367

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1240

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1308

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1845

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1216

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1291

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1159

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1172

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1204

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1243

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1212

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1276

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1290

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1178

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1196

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1314

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1186

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1166

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1165

مثنوی پیک صبا

8

1431

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1701

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1189