دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2293

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1665

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1517

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2084

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2046

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2060

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2005

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

1896

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1788

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

1979

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1841

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

1922

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1788

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

1966

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2065

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2025

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1771

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

1907

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2033

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1867

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1859

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1816

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

1942

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1780

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1745

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1738

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1851

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1832

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1800

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1788

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1388

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1366

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1475

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1394

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1233

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1360

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1334

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1385

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1437

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1244

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1293

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1314

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1398

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1354

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1340

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1117

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1222

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1410

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1186

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1170

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1151

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1276

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1231

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1216

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1150

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1261

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1097

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1248

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1230

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1134

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1264

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1400

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1273

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1208

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1245

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1319

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1375

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1366

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1291

ای آفت دل بلای جانم!

1

1280

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1168

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1226

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1752

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1135

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1194

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1079

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1097

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1115

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1157

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1129

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1163

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1182

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1090

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1118

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1236

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1101

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1083

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1082

مثنوی پیک صبا

8

1343

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1592

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1106