دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2504

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1845

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1697

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2278

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2239

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2258

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2205

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

2069

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1970

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

2174

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

2018

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

2106

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1970

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

2167

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2227

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2230

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1946

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

2100

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2217

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

2054

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

2024

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1995

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

2143

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1950

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1922

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1917

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

2015

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

2001

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1975

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1955

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1559

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1547

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1638

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1564

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1399

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1539

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1495

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1552

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1622

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1433

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1450

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1486

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1554

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1512

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1529

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1288

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1397

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1590

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1341

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1336

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1301

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1472

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1402

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1381

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1310

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1427

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1277

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1420

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1399

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1319

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1420

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1579

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1435

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1390

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1428

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1487

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1551

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1550

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1476

ای آفت دل بلای جانم!

1

1465

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1331

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1407

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1956

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1303

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1382

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1243

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1259

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1298

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1327

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1297

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1368

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1400

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1270

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1295

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1411

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1273

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1252

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1253

مثنوی پیک صبا

8

1529

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1814

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1282