دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2422

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1628

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1779

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2213

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2172

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2193

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2139

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

2008

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1912

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

2103

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1958

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

2039

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1910

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

2096

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2175

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2167

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1883

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

2035

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2156

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1986

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1957

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1934

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

2078

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1889

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1852

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1846

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1957

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1941

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1911

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1897

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1494

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1475

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1569

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1504

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1338

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1475

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1437

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1487

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1558

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1362

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1388

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1432

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1496

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1452

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1460

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1231

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1332

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1524

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1282

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1279

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1243

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1410

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1334

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1320

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1247

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1369

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1215

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1354

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1333

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1260

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1360

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1516

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1376

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1325

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1366

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1420

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1486

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1477

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1399

ای آفت دل بلای جانم!

1

1398

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1264

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1343

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1876

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1240

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1317

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1186

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1198

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1236

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1268

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1234

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1304

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1327

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1209

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1235

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1344

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1210

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1192

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1193

مثنوی پیک صبا

8

1456

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1732

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1217