دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2335

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1560

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1696

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2120

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2088

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2107

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2051

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

1930

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1829

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

2020

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1880

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

1957

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1831

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

2016

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2103

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2071

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1804

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

1950

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2080

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1906

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1885

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1852

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

1988

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1823

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1781

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1772

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1888

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1863

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1837

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1826

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1426

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1408

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1505

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1436

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1266

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1401

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1367

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1421

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1480

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1287

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1328

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1358

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1434

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1389

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1381

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1163

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1267

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1449

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1218

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1207

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1175

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1312

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1270

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1257

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1187

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1298

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1141

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1287

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1268

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1180

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1299

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1444

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1311

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1247

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1289

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1357

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1413

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1409

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1324

ای آفت دل بلای جانم!

1

1320

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1197

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1262

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1798

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1173

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1247

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1111

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1132

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1158

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1202

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1172

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1223

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1227

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1133

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1158

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1273

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1140

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1128

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1121

مثنوی پیک صبا

8

1385

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1642

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1148