دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2357

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1718

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1574

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2154

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2114

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2131

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2071

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

1949

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1856

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

2041

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1898

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

1973

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1848

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

2039

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2118

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2093

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1823

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

1973

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2099

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1932

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1908

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1873

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

2011

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1843

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1797

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1789

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1906

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1885

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1856

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1844

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1442

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1419

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1522

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1450

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1284

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1423

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1381

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1437

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1498

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1300

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1342

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1373

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1450

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1402

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1394

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1176

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1281

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1466

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1232

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1222

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1189

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1340

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1283

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1268

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1200

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1314

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1162

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1305

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1282

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1202

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1314

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1465

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1326

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1269

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1312

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1371

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1430

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1424

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1345

ای آفت دل بلای جانم!

1

1345

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1218

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1283

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1822

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1192

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1268

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1133

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1150

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1182

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1223

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1189

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1246

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1258

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1155

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1173

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1291

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1163

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1146

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1141

مثنوی پیک صبا

8

1399

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1660

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1164