دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2394

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1743

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1600

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2185

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2145

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2164

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2107

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

1983

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1885

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

2076

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1926

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

2008

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1877

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

2070

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2148

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2135

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1850

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

2002

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2128

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1965

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1934

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1906

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

2044

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1867

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1826

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1824

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1935

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1916

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1879

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1871

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1472

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1450

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1544

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1479

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1314

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1450

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1406

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1465

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1531

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1331

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1370

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1410

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1476

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1428

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1427

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1202

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1304

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1499

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1255

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1249

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1216

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1373

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1311

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1297

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1225

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1340

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1188

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1331

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1312

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1230

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1340

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1492

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1348

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1295

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1341

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1398

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1463

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1460

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1372

ای آفت دل بلای جانم!

1

1370

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1242

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1313

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1848

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1220

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1295

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1161

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1174

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1208

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1246

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1215

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1280

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1294

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1184

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1200

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1320

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1189

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1171

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1167

مثنوی پیک صبا

8

1435

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1705

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1191