دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2204

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1585

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1439

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

1990

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

1950

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

1972

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

1923

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

1812

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1697

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

1898

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1767

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

1840

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1713

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

1858

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

1973

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

1916

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1706

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

1837

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

1955

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1784

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1777

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1734

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

1865

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1703

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1677

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1658

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1760

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1725

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1701

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1711

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1299

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1284

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1397

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1317

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1165

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1264

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1242

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1300

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1334

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1167

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1204

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1238

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1317

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1279

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1269

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1058

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1155

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1323

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1108

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1100

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1062

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1194

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1142

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1139

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1067

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1204

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1023

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1175

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1152

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1057

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1183

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1299

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1196

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1137

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1171

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1252

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1297

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1292

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1214

ای آفت دل بلای جانم!

1

1199

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1090

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1151

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1666

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1070

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1108

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

998

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1026

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1047

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1096

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1054

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1104

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1100

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1019

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1052

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1166

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1036

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1016

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

993

مثنوی پیک صبا

8

1256

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1511

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1040