دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2410

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1762

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1612

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2197

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2157

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2177

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2124

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

1996

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1899

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

2091

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1947

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

2027

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1895

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

2082

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2161

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2153

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1869

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

2024

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2142

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1972

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1943

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1921

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

2063

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1882

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1841

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1838

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1947

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1932

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1902

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1887

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1485

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1466

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1562

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1494

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1328

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1465

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1429

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1476

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1547

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1350

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1378

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1422

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1486

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1442

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1450

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1221

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1317

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1512

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1272

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1264

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1229

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1399

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1320

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1309

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1236

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1356

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1204

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1344

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1322

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1249

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1351

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1504

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1361

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1311

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1355

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1408

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1474

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1468

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1383

ای آفت دل بلای جانم!

1

1385

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1254

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1330

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1866

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1229

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1305

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1176

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1185

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1221

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1257

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1222

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1293

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1312

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1198

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1219

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1329

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1198

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1182

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1184

مثنوی پیک صبا

8

1446

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1721

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1205