دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2398

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1757

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1607

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2192

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2148

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2169

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2115

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

1988

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1890

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

2080

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1936

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

2017

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1883

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

2075

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2154

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2143

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1864

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

2014

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2133

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1967

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1938

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1911

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

2052

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1873

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1834

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1830

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1942

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1926

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1896

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1880

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1478

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1459

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1555

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1488

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1321

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1459

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1419

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1469

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1540

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1342

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1372

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1415

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1480

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1432

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1435

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1212

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1309

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1506

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1267

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1259

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1222

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1392

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1314

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1304

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1230

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1346

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1198

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1338

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1317

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1244

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1346

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1498

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1356

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1302

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1348

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1402

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1468

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1463

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1377

ای آفت دل بلای جانم!

1

1377

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1247

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1323

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1859

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1224

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1300

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1171

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1179

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1214

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1250

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1216

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1285

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1302

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1190

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1212

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1324

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1193

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1176

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1179

مثنوی پیک صبا

8

1438

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1715

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1197