دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2775

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1909

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

2042

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2494

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2461

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2481

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2411

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

2267

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

2169

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

2380

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

2214

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

2297

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

2173

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

2368

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2423

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2439

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

2141

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

2318

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2453

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

2264

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

2225

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

2203

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

2396

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

2157

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

2127

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

2115

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

2245

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

2204

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

2169

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

2176

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1757

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1755

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1861

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1798

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1612

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1752

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1762

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1752

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1912

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1741

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1656

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1780

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1773

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1713

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1769

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1499

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1586

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1826

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1533

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1526

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1497

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1688

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1634

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1565

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1506

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1649

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1479

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1642

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1654

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1509

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1612

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1798

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1643

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1600

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1637

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1699

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1771

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1746

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1670

ای آفت دل بلای جانم!

1

1666

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1516

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1618

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

2192

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1496

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

2000

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1445

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1530

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1497

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1526

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1495

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1558

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1623

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1468

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1496

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1599

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1472

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1436

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1455

مثنوی پیک صبا

8

1741

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

2131

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1491