دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2346

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1709

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1566

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2135

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2100

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2119

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2061

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

1942

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1842

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

2023

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1889

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

1964

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1838

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

2024

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2111

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2083

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1810

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

1963

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2088

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1920

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1898

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1867

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

2002

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1831

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1786

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1778

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1894

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1871

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1844

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1832

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1431

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1411

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1510

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1443

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1272

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1409

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1373

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1429

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1486

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1288

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1330

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1363

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1436

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1391

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1384

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1165

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1270

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1453

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1221

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1211

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1179

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1319

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1274

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1261

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1191

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1302

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1146

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1290

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1270

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1187

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1302

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1448

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1313

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1252

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1297

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1362

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1419

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1412

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1329

ای آفت دل بلای جانم!

1

1331

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1207

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1270

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1807

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1179

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1256

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1121

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1139

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1167

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1211

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1180

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1233

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1239

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1142

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1165

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1281

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1148

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1137

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1129

مثنوی پیک صبا

8

1393

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1649

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1155