دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2249

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1621

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1468

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2033

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

1999

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2014

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

1958

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

1849

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1737

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

1938

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1796

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

1887

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1752

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

1920

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2016

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

1971

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1735

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

1873

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

1995

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1820

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1813

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1771

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

1896

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1743

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1701

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1691

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1799

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1776

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1749

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1740

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1345

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1320

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1434

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1347

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1191

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1305

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1286

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1346

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1374

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1205

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1242

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1277

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1354

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1306

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1298

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1084

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1189

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1372

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1150

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1139

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1102

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1228

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1182

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1167

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1114

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1237

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1055

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1211

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1185

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1085

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1215

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1347

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1232

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1167

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1202

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1279

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1334

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1326

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1249

ای آفت دل بلای جانم!

1

1235

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1129

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1178

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1706

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1099

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1155

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1037

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1058

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1078

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1125

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1092

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1129

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1138

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1053

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1081

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1200

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1063

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1051

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1029

مثنوی پیک صبا

8

1296

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1544

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1063