دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2413

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1765

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1615

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2202

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2161

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2181

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2127

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

2000

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1902

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

2094

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1951

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

2030

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1898

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

2086

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2165

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2156

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1872

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

2028

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2145

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1975

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1946

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1924

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

2067

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1885

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1844

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1842

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1950

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1935

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1906

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1890

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1488

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1470

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1565

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1497

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1331

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1468

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1433

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1479

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1550

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1353

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1383

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1426

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1491

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1446

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1454

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1225

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1320

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1515

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1276

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1267

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1233

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1402

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1323

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1312

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1239

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1362

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1209

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1347

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1325

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1253

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1354

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1508

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1364

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1314

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1358

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1411

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1477

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1471

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1387

ای آفت دل بلای جانم!

1

1388

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1258

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1333

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1869

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1232

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1308

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1179

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1188

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1225

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1260

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1225

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1296

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1315

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1203

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1223

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1332

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1202

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1185

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1187

مثنوی پیک صبا

8

1449

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1724

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1208