دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2279

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1645

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1499

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2064

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2023

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2039

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

1981

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

1870

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1761

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

1958

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1814

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

1903

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1767

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

1941

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2043

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2000

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1751

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

1888

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2009

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1840

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1831

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1793

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

1917

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1755

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1718

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1711

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1822

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1797

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1774

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1767

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1367

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1341

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1450

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1367

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1210

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1327

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1305

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1361

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1405

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1226

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1268

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1295

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1376

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1329

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1319

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1101

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1203

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1392

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1165

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1152

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1130

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1251

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1200

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1192

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1131

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1254

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1075

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1232

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1206

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1118

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1241

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1376

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1255

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1187

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1226

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1299

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1352

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1348

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1268

ای آفت دل بلای جانم!

1

1256

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1147

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1202

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1725

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1116

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1170

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1056

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1079

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1098

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1144

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1107

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1145

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1160

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1069

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1097

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1216

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1082

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1067

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1053

مثنوی پیک صبا

8

1320

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1571

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1086