دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2419

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1771

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1620

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2209

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2167

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2187

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2133

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

2005

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1909

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

2101

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1955

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

2035

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1903

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

2092

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2171

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2162

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1879

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

2033

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2151

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1979

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1954

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1932

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

2076

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1888

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1847

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1845

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1955

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1938

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1909

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1894

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1493

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1473

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1568

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1502

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1336

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1473

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1436

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1483

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1554

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1359

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1386

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1429

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1495

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1450

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1458

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1229

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1326

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1520

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1280

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1274

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1238

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1406

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1327

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1317

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1242

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1367

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1212

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1350

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1328

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1256

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1357

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1511

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1371

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1320

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1361

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1416

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1483

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1474

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1395

ای آفت دل بلای جانم!

1

1392

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1262

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1337

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1873

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1236

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1312

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1183

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1192

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1229

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1264

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1229

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1301

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1325

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1207

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1229

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1336

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1206

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1189

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1190

مثنوی پیک صبا

8

1453

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1728

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1212