دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2274

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1636

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1491

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2056

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2014

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2033

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

1974

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

1865

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1755

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

1952

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1807

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

1896

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1763

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

1936

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2032

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

1989

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1747

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

1885

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2007

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1838

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1825

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1789

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

1912

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1751

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1714

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1706

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1816

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1794

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1768

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1763

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1364

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1333

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1446

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1361

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1204

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1322

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1300

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1357

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1397

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1217

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1260

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1292

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1368

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1324

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1315

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1098

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1199

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1385

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1160

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1149

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1125

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1247

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1196

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1187

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1126

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1248

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1070

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1228

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1199

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1108

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1230

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1366

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1248

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1182

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1220

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1295

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1347

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1340

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1264

ای آفت دل بلای جانم!

1

1249

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1144

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1198

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1721

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1111

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1167

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1052

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1074

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1092

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1137

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1103

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1142

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1156

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1064

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1093

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1211

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1078

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1063

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1048

مثنوی پیک صبا

8

1314

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1566

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1081