دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2273

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1485

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1633

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2050

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2011

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2029

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

1971

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

1862

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1751

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

1947

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1805

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

1896

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1760

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

1934

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2031

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

1987

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1745

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

1884

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2005

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1836

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1823

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1784

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

1909

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1750

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1713

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1705

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1814

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1792

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1766

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1759

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1362

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1331

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1446

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1361

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1202

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1319

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1296

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1355

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1393

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1215

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1257

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1289

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1366

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1322

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1313

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1095

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1196

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1384

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1159

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1146

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1121

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1245

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1192

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1184

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1123

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1248

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1068

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1226

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1196

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1107

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1227

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1366

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1247

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1182

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1217

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1291

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1345

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1339

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1262

ای آفت دل بلای جانم!

1

1247

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1143

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1192

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1718

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1109

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1164

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1050

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1072

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1091

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1134

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1100

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1137

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1154

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1063

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1091

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1209

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1076

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1063

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1046

مثنوی پیک صبا

8

1312

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1562

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1079