دیوان وفایی (اشعار فارسی)

ای صفابخش جان نسیم صبا

2

2318

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1540

ساقی ای مظهر تجلی و نور

1

1685

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

1

2108

ای تُرک خطا، ماهِ خُتن، سرو خودآرا

1

2070

تاریک مکن روز مرا باز، نگارا

1

2087

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خود آرا

1

2032

باغبان از ما در گلزار بندیدن چرا؟

1

1913

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلّاله را

1

1813

حلقه زد چون در دی زلفان رخ جانان را

1

2003

بشکست چو زلف سیه مشکفشان را

1

1865

آن روز کزان طرّه به رخ بست شکن را

1

1941

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

1

1815

عبیدالله رئیس مرشدان و قطب ملت‌ها

تخمیسی از غزل حافظ شیرازی

2

1996

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

1

2089

ساقیا سوختم بیا بشتاب

1

2054

هان وفایی چه خفته‌ای دریاب

2

1789

خوش همی غلتد به رویش طرّهٔ پر پیچ و تاب

1

1932

صبا از من بگو با آن مه نامهربان امشب

1

2060

مرا بی تاب داری هر دم ای زلف بتاب امشب

2

1889

گوشهٔ چشمِ توام گوشه‌نشین کرد ز خود

1

1876

طرّه از باد وزان لرزان به روی دلبر است

1

1844

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است

1

1968

ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟

1

1802

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

1

1763

گر کائنات نامه شود صد هزار بار

1

1761

زلف مشکین بین که بر عارض پریشان کرده است

1

1869

ای به یادت عاشقان را هر نفس

1

1848

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

1

1824

قلم به دست من اندر سواد خطه‌ی نظم

1

1811

ای راحتِ دل، قوتِ روان، لعلِ لبانت

1

1414

خطا گفتم که زلفت مشک چین است

1

1395

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

1

1497

دلبری دارم که در عالم نظیرش کمتر است

1

1419

ای بت چین ای بلای جان خط و خالت

1

1255

به فریادم رس ای جان عزیز! آن لعل شیرینت

1

1390

کشیده طرّه سر از اختیار عارض قامت

2

1357

رفتم کنارش امروز جا گوشواره‌ام داد

1

1410

دل که با طرّه‌ی جانان سر سودا دارد

1

1463

بگذار تا بگریم در دیر راهبانان

1

1272

جز سر زلف تو دل که راه ندارد

1

1317

هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد

1

1338

دو هفت سال ریاضات خاک شمزینان

1

1423

سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد

1

1377

بر چهره زلف خویش، پر از پیچ و تاب کرد

1

1372

بتم چو طرّه به رخسار خود فشان می‌کرد

1

1150

حسنت به فتح کشور دل اهتمام کرد

1

1250

چشم سیاه مستت با ما ببین چه‌ها کرد

2

1436

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

1

1210

به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد

1

1190

شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد

1

1167

دل دیوانه‌ای دارم دمی بی غم نخواهد شد

1

1300

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

1

1260

دوش اندر میکده چون و چه زیبا زدند

4

1245

شکل و بالای تو را، یارب، چه شیرین بسته‌اند

1

1171

در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند

1

1286

بت من طرّه چو بر برگ سمن بر شکند

1

1123

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین

1

1273

مستانه چو از میکده بیرون آید

1

1252

ای شکر اگر وانرسی خال مگس

1

1162

جانا شب دوش مرغکی غالیه فام

1

1284

خوشا روزی ز دنیا در به در بم

1

1424

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

1

1292

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم

1

1238

رنجیدهٔ یاران ز دوران گله دارم

1

1274

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارم

1

1343

به خیال تو به هر جای که من می‌نگرم

1

1400

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

1

1391

به کویِ یار هر دم از فراقِ یار می‌نالم

1

1313

ای آفت دل بلای جانم!

1

1306

بی تو ای دوست ندانم که چه گویم چونم

1

1189

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی من

2

1253

یار ارمنی مذهب! شوخ عیسوی ملت

1

1781

ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشم

2

1160

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

2

1222

فدای جان پاکت ای غلام در به در کرده

1

1096

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

1

1119

شب است این زلف، یا روز جدایی؟

2

1137

ای روی تو ابروی تو وان دو لب شیرین

1

1183

نمی‌دانم چرا ای دیده چندین خون فشان هستی؟

4

1156

کرم خواندی، ستم راندی، وفا گفتی، جفا کردی

2

1199

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟

2

1209

گفتم به بت ساده: که ای ترک خجندی

1

1116

در هر دو جهان گر اثر عشق نبودی

1

1143

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودی

1

1259

سیبا به نزاکت تو نازم

2

1127

ای به مصر سودایت صد عزیز قربانی

1

1109

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

1

1106

مثنوی پیک صبا

8

1375

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

6

1626

در سفره‌ی دونان نکند روی «وفایی»

1

1136