اشعار فارسی شیخ رضا

بەرهەمی:

شێخ ڕەزای تاڵەبانی (1831-1910)

قاڵب:

دەفتەری شیعر

زمان:

فارسی

ساڵی بڵاوبوونەوە:

1891

چاپەکان:

«دیوانی شێخ رەزای تاڵەبانی»، کۆکردنەوە و ساغکردنەوەی: شێخ محەمەدی خاڵ و ئومێد ئاشنا، هەولێر:بڵاوکراوەی ئاراس، چاپی یەکەم، ٢٠٠٣
«دیوانی شێخ ڕەزای تاڵەبانی»، ساغکردنەوە و شەرحی: شوکور مستەفا، هەولێر: دەزگای چاپ و بڵاوکردنەوەی ئاراس،چاپی دووەم، ٢٠١٠

لە ڤەژینبوکسدا:

تۆمارکراو لە داتابەیسدا:

100% (152 لە 152)

کاتی پێویست:

1 سەعات و 9 خولەک

ژمارەی بینین:

30484

بەشداربووان:

بڵاوکردنەوەی ئاراس: ناردنی دەق
ڕێبوار هەورامی: پێداچوونەوە
ئاسۆ مەحموودی: ئامادەکردن بۆ داتابەیس
ڕێبوار هەورامی: دەستنیشانکردنی کێشی شیعرەکان

ناوەرۆک:

اشعار فارسی شیخ رضا

چاپەکان:

لە ڤەژینبوکسدا:

ناوەرۆک:

روبم به دیده سجده‌کنان خاک راه را

ای تل تو نیک واسطه‌یی دادخواه را

گر شعاع خسرو انجم نبودی ماه را

ورق از شهپر جبریل خواهد کلک انشا را

صبا ز بنده که هستم تهمتن شعرا

نشوید گر درآمیزی به آب دجله جیحون را

ستار آنکه هست به نیر و تهمتنا

شمشیر به خون دشمن آلا

سالها از سر إخلاص دعا می‌کردم

لقد اصیب حبیب القلب وا أسفا

من اگر روان نسازم به پیامبری صبارا

آصف جم صفت و داور اقلیم گشا

بشکست سر افسر کسرای عجم را

قبله‌ی حاجت بود روی بهاءالدین ما

شعار خویش مکن شیوه‌ی هلاکو را

ز ارباب دانش امین فیضی را

حق شناسم ندهم از کف دامن اوصاف را

من اگر روان نسازم به پیامبری صبا را

خواب دیدم دوش کز مغرب بر آمد آفتاب

مسیح بر فلک و شاه انبیاه به تراب

گنبدی هست که نامش کفل سیمین است

گفتم ملک روی زمین شیخ امین است

مشربت خوش و لهجه شیرین است

لافت از عشق حسین است و سرت بر گردن است

عیب در ذات تو ای کان هنر معدوم است

کارم که به کامست نه از شاه و وزیر است

مرا به خانه‌ی پاشا به ضرب سیلی و مشت

ماه رمضان چون گذرد نوبت عید است

از من به دوست واسطه‌ی یک صبا بس است

ای صورت به سان خلیفه‌ی ثالث

شاه والا وقت طالع روی در ادبار داشت

پس از تشریفت ای میر سخن سنج

در باغ خیال تو دلم گشت گهر سنج

سر نتابد فلک از بندگی حضرت شیخ

در ماتم آل علی خون همچو دریا می‌رود

گل اگر یکدم به کام بلبل شیدا شود

میخواره نیم من که مرا باده بیارید

روزی که خدا خلعت هستی به بشر داد

از دست تطاول زمانه

نامه کز یار مهربان باشد

تعدّایی که با من اقربا کرد

اگر خواهی سعادت سعی‌ها کن در نکوکاری

هر چند زدم دامن تقوی به کمر بر

شکسته باد دو دست فلک ازین کردار

عزم دیار روم چو کردم ز شهرزور

غرض از هدیه نه درّ است وعقیق و الماس

ز رشحه‌ی قلمت در مشیمه‌ی قرطاس

گلستانی که خوانند آستان غوث گیلانش

دو گز عمامه سه گز طیلسان و یک گز ریش

دست خیال ازل خرقه‌ی ناموس و عفاف

شب چو خیزد کیر من بر دوش می‌گیرد لحاف

شاعری گنده طبع همچو جُعَل

مزن بیهوده از فضل و هنر ای یار همدم دم

به گلشن قد موزون ترا تا یاد می‌کردم

کی بود یارب طواف کعبه و زمزم کنم

آنچنانم ز هجر کاکه امین

به کار آرد حکیم مصلحت بین

مرا به هیچ نیاسود این دل محزون

من در این مملکت روم که بادا ویران

آسمانش آنچنان است و زمینش آنچنین

فرج دهن دریده ندارد صدای کون

شاد از «خشه» بودیم هم او رفت بطاپو

کردم به کارنامه‌ی شاهان بسی نگاه

چه کرامت چه خارق عاده

نه سر از مطلع گیلان بدر آرد ماهی

تو کز نبیره‌ی کاک احمدی و آل نبی

الا ای هنرمند یار قدیمی

ای ریز خور خوان نوالت مه و ماهی

دلم از غصّه پر و کیسه‌ام از زر خالی

ایام چو پرورده‌ی خود را کشد آخر

مشهور جهان به غوث ثانی

از آن سو چو «داوده» لشکر کشید

«هماوند» جمله به سالار خان

ای جهان آفرین ثنا گویت

در میان دو شیرمرد خدا

چون شد به امر مظهر رحمن نقیب غوث